Θυμάμαι την πρώτo σου κλάμα και τον ήχο της αναπνοής σου, όταν σε πήρα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου. Ήσουν μέσα μου για εννέα υπέροχους και απόλυτα αποκαλυπτικούς μήνες για το πόσο ικανή είμαι να αγαπήσω…
Σε έβλεπα και σε αισθανόμουν να ανθίζεις μέσα μου και όταν ήσουν έτοιμη να βγεις σε αυτό τον κόσμο, ήμουν έτοιμη κι εγώ… Έτοιμη να απλώσω τα χέρια μου και να σε καλωσορίσω με αυτό που ξέρουν καλύτερα να κάνουν οι μαμάδες,να δίνουν την πιο ζεστή, τρυφερή και γεμάτη αγκαλιά. Αυτήν που κρατούσα στην άκρη μόνο για σένα…
Σε καλωσορίσα στη ζωή μου όπως η γη καλωσορίζει τις ηλιαχτίδες το πρωί, όπως το χώμα απορροφά την πρωινή δροσιά,
όπως την επόμενη αναπνοή μου και θα σ’ αγαπώ για όλη την αιωνιότητα, όπως το μόνο πράγμα που έλειπε…

Έβαλες το “ευ” (προσδίδει στην ουδέτερη σημασία μιας λέξης την ιδιότητα του καλός, όμορφος, ευχάριστος) σε κάθε λέξη, σε κάθε νόημα, σε κάθε συναίσθημα. ‘Ολα τα ένιωθα σε μεγάλο βαθμό… Την αγάπη, την αφοσίωση, την θέληση, την πίστη, την χαρά, την λαχτάρα. Έδωσες σε όλα βάθος και διαστάσεις. Είχανε πάντα, απλά όχι τόσο πολύ!!!

Την πρώτη φορά που μου χαμογέλασες, μου χαμογέλασε η ίδια η ζωή…

Την πρώτη φορά που τύλιξες τα χεράκια σου γύρω από το λαιμό μου, με αγκάλιασε ο κόσμος όλος.

Την πρώτη φορά που με είπες μαμά, ένιωσα γεμάτη σαν πανσέληνος.

‘Οταν μάθαινες, μάθαινα κι εγώ ξανά από την αρχή, γιατί μαζί σου όλα ήταν αλλιώς…

Με έμαθες να βάζω τον εαυτό μου δεύτερο, γιατί υπήρχες εσύ, αλλά και πρώτο γιατί με χρειάζεσαι και πρέπει να μας φροντίζω…

Με έμαθες να αγαπώ, χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα, αλλά και να παίρνω αγάπη χωρίς όρια, χωρίς μέτρα και σταθμά. Η αγάπη σου δεν έχει πάτο, αλλά ούτε και ουρανό… Το ίδιο και η δική μου… Δεν χωράει στο χώρο και τον χρόνο, αλλά ούτε και στον νου… Λες και υπήρχε από πάντα και μάλλον έτσι είναι. Έτσι την νιώθω τουλάχιστον …

Κι αν έπρεπε να την βάλω σε λέξεις, ίσως ένα απειροελάχιστο κομμάτι της, να ‘ταν κάπως έτσι… Σ’αγαπώ από τη γη ως τον ουρανό και πίσω και όλο αυτό εις το άπειρο και ξανά στο άπειρο και ξανά στο άπειρο …φορές το άπειρο… Θυμάσαι;

 

 

Fili

Είμαι η Φίλι και λατρεύω να γράφω… για τα πάντα!!! Μεγάλο μου πάθος όμως είναι τα παραμύθια! Μ'αρέσει να αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη και το μικρό κοριτσάκι που ακόμα κρύβω μέσα μου, να εξερευνά ανενόχλητο από την καθημερινότητα, κόσμους που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί… Αν θέλετε να βρεθούμε εκεί παρέα …απλά πάρτε λίγη νεραϊδόσκονη και ελάτε να με συναντήσετε.. Μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί και τους μικρούς μου φίλους… χάρη σε αυτούς άλλωστε η νεραϊδόσκονη διατηρεί την μαγεία της… γκλιν , γκλόν και φύγαμε…