Σ΄ένα σπιτάκι με μεγάλο καταπράσινο κήπο και πολλά πολλά λουλούδια ζούσε εκτός από τους νοικοκυραίους και μια οικογένεια κούνελων…

Η μαμά κουνέλα που αράδιαζε μικρά κουνελάκια κάθε τρεις και λίγο, ο μπαμπάς κούνελος τόσο ευτυχισμένος που γελούσαν μέχρι και τα μουστάκια του, χαζεύοντας τα παιδιά του και μια σειρά από κουνέλια. Το πιο μικρό και χαριτωμένο ήταν η Φοίβη , μια κουνελίτσα χνουδωτή, έξυπνη και ευγενική με τα πιο όμορφα ματάκια που έχετε δει… Μια σκέτη γλύκα!!!

Η Φοίβη λοιπόν ήταν λίγο διαφορετική από τα αδερφάκια της. Δεν της έφτανε να τρώει καροτάκια και να διαγωνίζεται με τα υπόλοιπα κουνέλια για το ποιος χοροπηδάει πιο ψηλά ή πιο μακριά… Η Φοίβη είχε ανησυχίες ….καλλιτεχνικές! Ήθελε να φαντάζεται και να δημιουργεί συνέχεια κάτι καινούριο… Ήταν μια μικρή καλλιτέχνης… που απλά δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ακόμα ποιο ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο της…

Την μια μάζευε λογιών λογιών λουλούδια και έφτιαχνε περίτεχνα στεφάνια, την άλλη με τα πέταλα των λουλουδιών έφτιαχνε μπογιές και ζωγράφιζε πετρούλες και να μόλις προχθές έφτιαξε με πηλό μια καρδιά για την μαμά της….

Τα αδερφάκια της παραπονιόντουσαν γιατί δεν ήθελαν να ασχολούνται με τόσο πολύπλοκες δραστηριότητες… το χοροπηδητό τους ήταν αρκετό … Υπεραρκετό μάλιστα, αφού μετά πέφταν ξερά στον ύπνο… Δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί η αδερφούλα τους προτιμούσε να περνάει τόσο χρόνο μόνη φτιάχνοντας ανούσια πράγματα , ενώ θα μπορούσε να παίζει , να τρώει και να κοιμάται μαζί τους… Μα γιατί;

Έτσι και αυτά την έκαναν πέρα… Αν η Φοίβη δεν τους ήθελε μία , δεν την ήθελαν δέκα… Έτσι τουλάχιστον ανακοίνωσαν στην μαμά τους.

«Μαμά, τί μπορείς να κάνεις με μια ιδέα; Δεν μπορείς να την αγνοήσεις…», υπερασπίστηκε η Φοίβη τον εαυτό της.

«Στην αρχή είναι μικρή και έτσι σε γαργαλάει που και που για να σου δείξει πως υπάρχει… και μετά αρχίζει να μεγαλώνει και δεν μπορείς να μην της δώσεις σημασία μανούλα μου… Γίνεστε φίλες και μερικές φορές η παρέα της σου είναι αρκετή… γιατί περνάς καλά μαζί της… Ώσπου της δίνεις μορφή και σχήμα, την κρατάς κοντά στην καρδούλα σου και όταν έρθει η ώρα, προχωράς στην επόμενη!!!!»

«Μα πως να διαφωνήσει κανείς μαζί σου, γλυκό μου κοριτσάκι!!! Θα βρούμε μαζί την λύση!», είπε η μαμά κουνέλα και έβαλε την Φοίβη ακόμα πιο βαθιά μεσ’ την αγκαλιά της…

Μα η Φοίβη τελικά δεν θα χρειαζόταν την βοήθεια της μανούλας… Μια ιδέα την περιτριγύριζε επίμονα και ήταν φοβερή!

Χωρίς να το πολυσκεφτεί η Φοίβη άρχισε να μαζεύει υλικά και έφτιαχνε με μανία!

Μα καλά δεν είχε καταλάβει τίποτα! «Δεν την ένοιαζε που δεν την κάνουμε παρέα;», σιγοψιθύριζαν τα αδερφάκια της απογοητευμένα!

Ώρες ολόκληρες η μικρή κουνελίτσα δεν σταμάτησε να φτιάχνει… Με κλαδιά και λουλουδάκια έφτιαξε για όλα τα κουνελάκια, πασχαλινά καλαθάκια και έβαλε και καροτάκια…

Τα μάτια των μικρών κουνελιών άστραψαν… «Για εμάς;;;» ,ρώτησαν με μια φωνή.

«Με πολλή αγάπη…», απάντησε η Φοίβη… και αγκαλιαστήκαν στην στιγμή!

«Εννοείτε πως αγαπώ να περνώ χρόνο μαζί σας… Είστε τα αδέρφια μου … αλλά μερικές φορές οι ιδέες μου είναι σημαντικές για μένα… Είναι κακό αυτό;»

Τα αδερφάκια της κατάλαβαν πως η Φοίβη δεν τα παραμελεί, απλά είναι διαφορετική…

Και όχι αυτό δεν είναι κακό… σκέφτηκαν ροκανίζοντας τα καροτάκια τους!!!

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ και να θυμάστε δεν είμαστε όλοι ίδιοι… Το ωραίο είναι πως είμαστε μοναδικοί, ο καθένας με τον τρόπο του!

Fili

Είμαι η Φίλι και λατρεύω να γράφω… για τα πάντα!!! Μεγάλο μου πάθος όμως είναι τα παραμύθια! Μ'αρέσει να αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη και το μικρό κοριτσάκι που ακόμα κρύβω μέσα μου, να εξερευνά ανενόχλητο από την καθημερινότητα, κόσμους που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί… Αν θέλετε να βρεθούμε εκεί παρέα …απλά πάρτε λίγη νεραϊδόσκονη και ελάτε να με συναντήσετε.. Μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί και τους μικρούς μου φίλους… χάρη σε αυτούς άλλωστε η νεραϊδόσκονη διατηρεί την μαγεία της… γκλιν , γκλόν και φύγαμε…