Άρχισε να βρέχει… Η Φοίβη το κουνελάκι κρυμμένη σε μια τρυπούλα στον κορμό ενός δέντρου, περίμενε υπομονετικά να σταματήσει η βροχή για να γυρίσει στην μαμά της.

Την έπιασε καταιγίδα και ένιωθε μικρή και αδύναμη. Φοβόταν τους κεραυνούς και δεν της άρεσε καθόλου ο τρόπος που σκοτείνιαζε ο ουρανός την ώρα της καταιγίδας.

Ευτυχώς η μαμά της , που ήξερε καλά πόσο φοβάται η μικρή κουνελίτσα τέτοιες στιγμές, την αναζήτησε. Η μικρή άκουσε την γνώριμη φωνή της και κατευθείαν ανακουφίστηκε…

«Μαμά , μαμά εδώ», φώναξε με όλη της την δύναμη.

Η μαμά της χώθηκε πλάι της στον βρεγμένο κορμό και ξαφνικά όλα ήταν καλύτερα…

«Ξέρεις Φοίβη όταν βρέχει μου αρέσει πολύ…», είπε σφίγγοντας την σφιχτά στην αγκαλιά της.

Παραξενεύτηκε η Φοίβη… «Τι σ αρέσει μαμάκα , οι λάσπες, το κρύο, το γκρίζο του ουρανού;» Η Φοίβη δεν μπορούσε να καταλάβει… της άρεσε η λιακάδα , η ζέστη και το γαλάζιο του ουρανού…

«Ξέρεις μια βροχερή ημέρα γνώρισα τον μπαμπά κούνελο…κρυφτήκαμε κάτω από το ίδιο κλαδί… και παντού μύριζε βρεγμένο χώμα!!!»

H Φοίβη γούρλωσε τα ματάκια της και τέντωσε τα αυτιά της με ενδιαφέρον.

«Και όταν ήμουν μικρή εγώ κι η αδερφούλα μου κρυβόμασταν κάτω από το τραπέζι και λέγαμε ιστορίες κάθε φορά που έβρεχε έξω και όσο πιο δυνατοί ήταν οι κεραυνοί τόσο πιο φανταστικές γινόντουσαν οι ιστορίες μας»

«Κι εγώ με τα αδερφάκια μου μπορώ να το κάνω αυτό έτσι μαμά;», είπε με ενθουσιασμό η Φοίβη.

Η μαμάκα της έγνεψε καταφατικά.

«Μια μέρα που έβρεχε γεννήθηκες εσύ και θυμάμαι τον ήχο της βροχής μαζί με το πρώτο σου κλάμα…»

Η μικρή κούρνιασε πιο βαθιά στην αγκαλιά της μανούλας…

«…και χάρη στην βροχούλα φυτρώνουν καρότα στον κήπο μας… οπότε ναι μ’αρέσει η βροχή, έφερε και φέρνει πολλά καλά στην ζωή μου…» είπε η μαμά κουνέλα…

«Ακόμα και τώρα που κουρνιάζεις στην αγκαλίτσα μου , μικρό μου κουνελάκι … χμμμ άλλη μια ωραία ανάμνηση που θα  μου ‘ρχεται στο μυαλό όποτε μυρίζει βρεγμένο χώμα…»

Είχε δίκιο μύριζε βρεγμένο χώμα και η μαμά της της έκανε την πιο ζεστή και τρυφερή αγκαλιά και περνούσαν ωραία μαζί στην βροχή.

Ίσως θα μπορούσε κι η Φοίβη να αρχίσει να μαζεύει βροχερές αναμνήσεις… δηλαδή αναμνήσεις που θα ερχόντουσαν στο μυαλό της, όποτε θα μύριζε γύρω της βρεγμένο χώμα, ή όποτε θα άκουγε τον ήχο της βροχής…

«Κάποιες μέρες με ήλιο γίνονται υπέροχα πράγματα και κάποιες φορές γίνονται υπέροχα πράγματα κάποιες μέρες με βροχή… Μα εγώ και με ήλιο και με βροχή , πάντα ξεκινάω με μια καλημέρα και καλή διάθεση και ποτέ δεν ξέρεις πως μπορεί να εξελιχθεί η μέρα σου…»

Oι κεραυνοί σταμάτησαν και ψιλόβρεχε έξω….»

«Τι λες παραβγαίνουμε μέχρι το σπίτι ή θες να χορέψουμε στην βροχή;»

Η Φοίβη χαμογέλασε ….Αρχίζει να μ’ αρέσει πολύ η βροχή σκέφτηκε… και πήγε χαρούμενη να φτιάξει την δεύτερη βροχερή της ανάμνηση…. Την δεύτερη ανάμεσα σε πολλές που θα της έφερναν χαμόγελο στα χείλη, όποτε μύριζε γύρω της βρεγμένο χώμα. Χόρεψε με την  ψυχή της και έκανε σβούρες γύρω από την μαμά της και μαζί γέλασαν και μάζεψαν εκατό και μία σταγόνες βροχής ως το σπίτι…

Εσείς μικρά κουνελάκια , έχετε βροχερές αναμνήσεις;

Fili

Είμαι η Φίλι και λατρεύω να γράφω… για τα πάντα!!! Μεγάλο μου πάθος όμως είναι τα παραμύθια! Μ'αρέσει να αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη και το μικρό κοριτσάκι που ακόμα κρύβω μέσα μου, να εξερευνά ανενόχλητο από την καθημερινότητα, κόσμους που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί… Αν θέλετε να βρεθούμε εκεί παρέα …απλά πάρτε λίγη νεραϊδόσκονη και ελάτε να με συναντήσετε.. Μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί και τους μικρούς μου φίλους… χάρη σε αυτούς άλλωστε η νεραϊδόσκονη διατηρεί την μαγεία της… γκλιν , γκλόν και φύγαμε…