Σ’ ένα δάσος μακρινό, κάπου ψηλά μεσ’ το βουνό, ζούσαν δύο ξωτικά, φιλαράκια κολλητά… Ο μικρούλης έξυπνος Πιτ και ο εξυπνούλης μικρός Ποτ…

Ήταν αγαπημένοι και πολύ πολύ δεμένοι , χαρωποί και μονιασμένοι ,παιχνιδιάρηδες πολύ και ίσως λίγο, λιγουλάκι γκρινιαρούληδες το πρωί…

Μα μονάχα για μια στιγμή, μέχρι το γάλα τους να πιούνε και την δύναμη να βρούνε, απ’ το κρεβατάκι να σηκωθούνε…

Μέχρι που ένα πρωινό, μα πως έγινε αυτό;

Μαλώσανε τόσο πολύ, για ένα ζήτημα βαρύ που το κάθε ξωτικό αναρωτιέται στα κρυφά, μα ποτέ ποτέ δεν λέει σε κανέναν φωναχτά!

Ποιός την ζαβολιά σκέφτεται στο λεπτό και ποιός κάνει σκανδαλιές χωρίς να γίνει αντιληπτό?

«Εγώ», επέμενε ο Πιτ, ενώ ο Ποτ γελούσε δυνατά!

«Τι μας λες;», είπε κι ο Ποτ «εγώ σκανδαλοπαιχνιδίζω στα κρυφά,και δεν με βρίσκει σου το λέω, ούτε η ίδια μου, η μαμά…»

Και να σου φούντωνε ο καβγάς και λύση δεν είχε ο σαματάς…

Γυρίσαν την πλάτη, ο ένας στον άλλον και κοιτούσαν σιωπηλά τον ουρανό, χωρίς μιλιά, χωρίς χαρά, χωρίς παιχνίδια και ζαβολιά…

Ξάφνου ο Ποτ, είδε ένα σύννεφο μικρό, που έμοιαζε σαν σφεντόνα με λάστιχο διπλό

Πετάχτηκε μεμιάς στον φιλαράκο του να πει, τι ανακάλυψε στον απέραντο ουρανό…

Μα για περίμενε ένα λεπτό, οι μαλωμένοι δεν μιλάνε, ούτε δείχνουν ενθουσιασμό.

Μόνο κατσούφικα απαντάνε, δεν ξεκινάνε την κουβέντα και ποτέ, μα ποτέ δεν φέρονται καλά…

Σωστά;;; Έτσι νομίζω … σκέφτηκε ο Πότ από μέσα του…

Μα τί βαρετός που είναι ο καβγάς…που είναι η πλάκα, και πως θα πρέπει να περνάς την ώρα σου μοναχός και χωρίς κανέναν να τα πεις;;;

Χμ , μήπως δεν έχει σημασία, ποιός κάνει καλύτερες ζαβολιές;

Πρώτη φορά στα χρονικά τα δύο μικρούλια ξωτικά, δεν έπαιζαν μαζί.

Και τα ζωάκια της γειτονιάς, δεν γέλασαν με μας, σήμερα το πρωί… , σκέφτηκε λυπημένος ο Πιτ.

Ένα βλέμμα, μια ματιά, ήταν στ’ αλήθεια αρκετά και μια συγνώμη αληθινή τα έλυσε όλα στην στιγμή…

Και τα μυαλουδάκια τους κι αυτά, σκεφτήκαν να ξέρεις πιο δυνατά, γιατί μαζί πάντα πετυχαίνεις τα πάντα καλύτερα, απ’ ότι μόνος!!!

Όλοι μαλώνουμε που και που, μα καλό είναι να θυμόμαστε την αξία, ο ένας του άλλου και πως το να υποχωρούμε μερικές φορές, ίσως να μας βγει και σε καλό…

Καληνύχτα, μικρά μου ξωτικά…

 

 

Κι αν έχετε κοριτσάκια, μπορείτε να διαβάσετε την παραλλαγή του Πιτ και Ποτ …  με νεραιδούλες και με τίτλο  Γκλιν και Γκλον… εδώ!!!

 

Fili

Είμαι η Φίλι και λατρεύω να γράφω… για τα πάντα!!! Μεγάλο μου πάθος όμως είναι τα παραμύθια! Μ'αρέσει να αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη και το μικρό κοριτσάκι που ακόμα κρύβω μέσα μου, να εξερευνά ανενόχλητο από την καθημερινότητα, κόσμους που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί… Αν θέλετε να βρεθούμε εκεί παρέα …απλά πάρτε λίγη νεραϊδόσκονη και ελάτε να με συναντήσετε.. Μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί και τους μικρούς μου φίλους… χάρη σε αυτούς άλλωστε η νεραϊδόσκονη διατηρεί την μαγεία της… γκλιν , γκλόν και φύγαμε…