Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα δάσος μακρινό,

πιο μακριά κι απ’ την αλήθεια, στης γιαγιάς τα παραμύθια

ζούσε ένα ζευγάρι ιπποπόταμων…

 

Η Μίνα η νοικοκυρά με τη τουρλωτή ουρά

και ο άντρας της ο Πίπης με την κίτρινη γραβάτα

και τα λόγια τα σταράτα.

 

Ήτανε καιρό μαζί κι αγαπιόντουσαν πολύ.

Το σπιτικό τους είχαν ντύσει με ζεστασιά και θαλπωρή.

Και το μόνο που είχε μείνει την ζωή τους να ομορφύνει,

ήταν ένα τόσο δα μωράκι, ένα μικρό ιπποποταμάκι.

 

Ένα βράδυ σε σαφάρι, ενώ κοιτούσαν το φεγγάρι,

είδανε στον ουρανό, να πέφτει αστέρι φωτεινό.

Δίχως χρόνος να περάσει και οι δυο, με μια φωνή

ευχηθήκαν στη στιγμή, ο Θεός να ευλογήσει

και μωρό να τους χαρίσει…

 

Πριν το τέλος του χειμώνα, η πελαργίνα Δεσδεμόνα

τους άφησε έξω από την πόρτα, μια καλαθούνα και μια κάρτα.

“Να σας ζήσει κυρά Μίνα η μικρή ιπποποταμίνα!!!

Είναι έξυπνη κι αφράτη, δεν την λες όμως γεμάτη,

αυτό που λες δίχως ντροπή, είναι πως είν’  ξεχωριστή!!!”

 

Η ανυπόμονη μανούλα ξεσκέπασε την καλαθούνα και τι να δει;

Το μικρό της κοριτσάκι ήταν κατακόκκινο!

 

Μα στης μάνας την καρδιά, φώλιασε αγάπη τόση,

που δε σκέφτηκε γιατί το μωρό δεν είναι γκρι!

Αγκαλιά της σαν το πήρε, το χρώμα δεν είχε σημασία!

 

“Θα σε πω γλυκιά μου Πάττυ”, της ψιθύρισε στ’ αυτί

και με το πιο γλυκό φιλάκι, στο απαλό της λαιμουδάκι

την ξάπλωσε στο κρεβατάκι, ώσπου ο Μορφέας να φανεί.

 

Πριν περάσουν μέρες δέκα, είχε γίνει πανικός…

Η νυφίτσα, η Φωφώ, πρώτη στο κουτσομπολιό,

φόρεσε τα γιορτινά της και άρχισε το κήρυγμα της.

“Καλέ ακούσατε τα νέα;”, φώναζε εδώ κι εκεί

“Η Μίνα μας η καψερή, χτυπήθηκε απ΄τη μοίρα.

Το καινούριο της μωρό είναι πιο κόκκινο θαρρώ,

κι απ’ το καπέλο που φορώ.”

 

Δεν αργήσαν  τα μαντάτα, να διαδοθούν στη γειτονιά

και προς έκπληξη της Μίνας, πριν περάσει καν ο μήνας,

ψου ψου ψου και ψου ψου ψου, όλοι έλεγαν παντού

για το μικρό τους κοριτσάκι.

 

Ήξερε όμως η καρδιά της, πως ότι κι αν  έλεγε κανείς,

η Πάττυ θα μάθαινε νωρίς, πως είναι τύχη κι ευλογία

να ‘ναι κανείς ξεχωριστός και δεν χρειάζεται να είναι

σε όλο τον κόσμο αρεστός.

 

Της ψιθύρισε λοιπόν μια αλήθεια πιο όμορφη κι απ’ τα παραμύθια…

 

“Σ’ αγαπώ γι’ αυτό που είσαι…

γιατί εγώ είμαι εγώ κι εσύ είσαι εσύ.

Δεν έχει νόημα το χρώμα

κίτρινο, μπλε ή βιολετί,

εγώ είμαι εγώ κι εσύ είσαι εσύ

και σ’ αγαπώ τοοοοοοόσο  πολύ….”

 

Κι έτσι η Πάττυ, η κόκκινη ιπποποταμίτσα, δεν ξεχνούσε ποτέ να χαμογελάει

γιατί βαθιά μέσα της ήξερε, πως πάντα θα υπάρχουν  γύρω της,

αυτοί που την αγαπούν γι’ αυτό που είναι…μία και μοναδική!

 

 

Η Πάττυ μέσα από τα μάτια της μικρής μου εικονογράφου…

Fili

Είμαι η Φίλι και λατρεύω να γράφω… για τα πάντα!!! Μεγάλο μου πάθος όμως είναι τα παραμύθια! Μ'αρέσει να αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη και το μικρό κοριτσάκι που ακόμα κρύβω μέσα μου, να εξερευνά ανενόχλητο από την καθημερινότητα, κόσμους που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί… Αν θέλετε να βρεθούμε εκεί παρέα …απλά πάρτε λίγη νεραϊδόσκονη και ελάτε να με συναντήσετε.. Μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί και τους μικρούς μου φίλους… χάρη σε αυτούς άλλωστε η νεραϊδόσκονη διατηρεί την μαγεία της… γκλιν , γκλόν και φύγαμε…